O poranku rzut oka na nasz pokoik - cóż z tego, że łóżka spowite w moskitiery, skoro są one tak zakurzone, że alergicy wolą wystawić się na ukąszenia komarów, niż dać się udusić.
Umeblowanie dość skromne: trzy łóżka, wieszaki w szczątkowej formie, jeden stojący szafko-regalik. Nasze rzeczy zajmują więc głównie podłogę. Ale na jeden nocleg - warunki świetne, szczególnie błogo wspominamy możliwość kąpieli.
Trochę niepokoił mnie poprzedniego wieczoru (i przez kawałek nocy) sufit, zbudowany z czegoś w rodzaju trzciny, zlepionej jakimś tynkiem. Zastanawiałam się, jakiego rodzaju robactwo może wyleźć spomiędzy szpar.
Zamówione śniadanie wygląda...jak poprzednie śniadanie, które zamawialiśmy (czyli to na kempingu w Sukucie): masło, bagietki, dżemy, kawa, herbata. Po francusku. Jako przekąska może być, ale żeby się tym najeść na dłużej? Nieeeee....Dymitr niepocieszony, bo mięsożerny (wytaszcza z zapasów jakąś konserwę) - dżem będzie na deser, Ismena w ogóle niepocieszona - ona nie lubi dżemu, pożywia się resztkami serka topionego, wygrzebanego z lodówki. Jedyny zadowolony w pełni jest Gilbert, ja w sumie też, chociaż wiem, że za godzinę będę znowu głodna, z powodu braku białka w posiłku - takie złe rzeczy robi z człowiekiem zbilansowana dieta: bezbiałkowe jedzenie to zło.
Na szczęście, dla urozmaicenia, mamy akcent egzotyczny: konfitury z afrykańskich owoców: mado i baobabu. Co to jest "mado" i jak rośnie - nie mam pojęcia. Smakuje dziwnie, do tego zawiera twardawe kawałki. Nie podoba nam się zupełnie. Ale baobab...mmm...baobab to delicje!
Przed wyjazdem rzut oka na "hotelową jadalnię", albo raczej "pokój rekreacyjny": mamy tu stoły do spożywania posiłków, stolik kawowy, telewizor, i - jak widać - miejsce na rowery, choinkę i suszarnię prania.
W tym samym pomieszczeniu znajduje się również "centrum dowodzenia komputerowego", na które tak psioczyliśmy poprzedniego wieczora.
Podwórko hoteliku wygląda tak:
Bardzo dużo zieleni, za murem oberży dominują suche zarośla w kolorze piasku.
Martin i Dymitr dokonują sztuczek - dla mnie zupełnie poza zrozumieniem - i wyparkowują busy (znów zadaję sobie pytanie: jak one się tu zmieściły???) i wyruszamy zwiedzać miasto, chociaż ja jestem sceptyczna, nie wiem - po wczorajszym wstępnym rekonesansie - czy tu w ogóle jest coś do zwiedzania i czy w ogóle forma "zwiedzać" jest na miejscu.
Droga, uchwycona z wnętrza busa, wygląda tak:
Na rozwidleniu dwóch ulic znajduje się pomnik. Nie wiem, co upamiętnia, ale z pewnością jest to coś, z czym związane są kozy - ilość tych zwierząt w różnych miejscach obok pomnika zdradza, że bardzo lubią tu przebywać.
A tu już centralna aleja handlowa Ziguinchor. Opuszczamy busy i idziemy na rekonesans - każda Ekipa w swoja stronę.
W Ziguinchor ładne i malownicze są - tak naprawdę - tylko kwiaty, zwieszające się z płotów i....kobiety. Dziewczyny są ubrane kolorowo, uśmiechnięte, zgrabne - trudno oderwać wzrok. A spotykamy ich sporo w centrum - jest tu dużo szkół, zarówno podstawowych, jak i takich dla młodzieży. Uczniowie odróżniają się od siebie mundurkami - każda szkoła ma swój wzór. Dorosłe kobiety i małe dziewczynki noszą bardzo kolorowe stroje, które podkreślają ich urodę. I te uśmiechy - zapadną nam na długo w pamięć.
Gdzieniegdzie na murach kamienic widać malowidła, mówiące o rodzaju usług, jakie się tu oferuje.
Ulice...hmmm...jak to ulice:
 |
| foto by Mirek |
Nie bardzo jest co fotografować w tak dużym mieście, jak Ziguinchor....
Budynek, pamiętający prawdopodobnie czasy kolonialnej świetności miasta - jego wygląd i stan obecny mógłby być symbolem Ziguinchor.
Transport osób odbywa się taksówkami - w Senegalu każde miasto ma taksówki w innych barwach - w Ziguinchor są one żółto-czarne.
Transport towarów - metodą bardziej tradycyjną: wozami zaprzężonymi w osiołki...
...lub jeszcze prościej:
Poniżej polski, wzruszający akcent w południowym Senegalu: bociany!!! Tu widoczne są dwa, ale naliczyliśmy około dziesięciu. Nie mieliśmy świadomości, że nasze ptaki dolatują aż tutaj - bardziej kojarzyliśmy je z północną Afryką...
Tuż przed "bocianim drzewem" spotykamy Marcusa - Niemca, właściciela zielonego mercedesa-busa, którego poznaliśmy na kempingu w Sukucie. Też dziś dotarł do Zigiunchor, zmierza ku oceanowi, nie wie jeszcze, jaką trasą. Razem z nim podróżuje pani Joana z Holandii, która również udaje się w tym samym kierunku. Brawa dla niej za odwagę - ja nie miałabym jej tyle, żeby wypuszczać się w samotną podróż po Afryce, licząc na szczęśliwy traf w autostopowaniu. Ale nie jest to pierwsza odważna kobieta, spotkana przez nas w podróży - i nie ostatnia....Żadna z nich nie skarży się na niewygody czy niebezpieczeństwa - wręcz przeciwnie - traktują swoje wyprawy jako coś niezwykle ekscytującego. Spotkanie z Marcusem - niespodziewane i miłe - rzadko widzi się dwa razy tą samą osobę w podróży. Żegnamy się wylewnie, życząc sobie wszystkiego dobrego w dalszej drodze.
Chwilę potem zaczepia nas niejaki pan Samba, właściciel łódek z Elinkine. Kolejne dość niesamowite spotkanie - właśnie wybieramy się do Elinkine z zamiarem wynajęcia łódki. Świetny przypadek - nie dość, że dowiadujemy się, kogo wynająć na przewodnika, dostajemy też namiary na kemping i wskazówkę, gdzie zjeść dobry obiad w Ziguinchor. Zabieramy na ten posiłek pana Sambę, niechże nam poopowiada o tym, co warto obejrzeć w okolicy.
Mansah - restauracja, w której zjemy:
Obiad - należy przyznać - rewelacyjny. Co prawda - znowu kurczak - ale na sposób senegalski: potrawa nazywa się yassa, składa się z ryżu, kurczaka i cytrynowego sosu cebulowego. Mogłabym to jeść nawet codziennie.
Po obiedzie - jeszcze krótka przechadzka po okolicy. Nic nowego.
Dlaczego spodziewałam się czegoś więcej po Ziguinchor? Bo w google maps wygląda na spore miasto (bo jest to spore miasto!), ma własne lotnisko, katedrę, sporo szkół...Skażona cywilizacją ja - wyobrażałam sobie, że miasto z katedrą i uniwersytetem to coś więcej niż zaśmiecone pastwisko dla zwierząt hodowlanych....
Fakt, bywają uliczki, w których umiejscowione są drogie hotele, za wysokimi murami, często zaniedbanymi z zewnątrz, jak wszystkie - tak, żeby przechodnie nie mogli się domyślić, w jakim stopniu są one ekskluzywne (a można to sobie sprawdzić, wpisując w wyszukiwarkę "hotele Ziguinchor"). W jednym z takich miejsc dopytujemy się o cenę noclegu - jest ona kilka razy wyższa, niż ta, którą my zapłaciliśmy w Auberge Aw-Bay. Pytanie: jak ktoś może doświadczyć i poczuć Afrykę, pławiąc się w takim luksusie?
Potem jeszcze zakupy spożywcze, które robimy na stacji benzynowej, w związku z tym, że w godzinach 14.00-15.00 wszystkie rodzime sklepy pozostają zamknięte - to czas na modlitwę.
Kolejne niespodziewane spotkanie: widząc naszą rejestrację i naklejki, zaczepia nas dziewczyna, podróżująca w towarzystwie koleżanek z Hiszpanii - sama zaś pochodzi z Polski. Bardzo miło usłyszeć ojczysty język w środku Senegalu. Rozmawiamy chwilę, wymieniamy się informacjami - ona wraca akurat z miejsca, do którego my zmierzamy - również poleca wyspę Karaban, jako raj na ziemi. I świetnie, bo właśnie takie mieliśmy plany.
Około 16.00 - nareszcie - jesteśmy poza miastem. Aż się chce głębiej odetchnąć....
Jest piątek, a w kościele w jednej z wiosek trwa msza, która gromadzi dość liczne grono. Zastanawiam się, czy nie ma jakiegoś święta...do Trzech Króli jeszcze dwa dni - pewnie jest to jakaś lokalna uroczystość - tłumaczę sobie. Dopiero później się dowiem, że tutaj msze są wtedy, kiedy dotrze ksiądz - w niektórych wioskach w niedzielę, ale nie we wszystkich - jeden ksiądz jest przypisany do kilku wiosek, ma ustalony grafik. Widocznie w tej wiosce niedzielna msza odbywa się w piątek.
Znów polski akcent: bocian w locie...
...i podczas żerowania.
Im bliżej ujścia rzeki do oceanu, widzimy coraz bujniejsze, różnorodne, wielopiętrowe - lasy galeriowe, które zachwycają swoim bogactwem.
Przy kolejnym moście nad jakąś odnogą rzeki Casamance, widzimy wioskę rybacką. Ciekawe, jak funkcjonuje w porze deszczowej, skoro domy nie są zbudowane na podmurówkach, ani nawet na palach - może to wioska sezonowa?
Wjeżdżamy do miasta Oussouye. Sentymentalne spotkanie: stareńki Land Rover stoi na poboczu.
Typowy obrazek: kobieta z bagażem na głowie i dzieckiem na plecach. Ciekawostka: dzieci w Afryce mają świetnie, póki nie urodzi się młodsze rodzeństwo - są z matkami ciągle, wszędzie i zawsze, bo noszone są w chustach cały dzień, niezależnie od wieku - pod warunkiem, że nie pojawi się w rodzinie następne dziecko. Częściej spotyka się kobiety z dwulatkiem za rękę i niemowlakiem na plecach, niż matki z pięciolatkiem w charakterze tobołka - ale owszem - jeśli pięciolatek nie ma rodzeństwa, jest nadal noszony. Opieka matczyna znacznie słabnie, kiedy dziecko staje na własne nogi - stąd obecność dzieci w różnym wieku tam, gdzie tylko dzieje się coś interesującego - bardzo duże znaczenie w wychowaniu kilkulatków ma rówieśnicza grupa sąsiedzka.
Jak w każdym zaludnionym miejscu Senegalu i w Oussouye zwierzęta rządzą!
Staramy się nie zatrzymywać w przydrożnych wioskach, żeby nie niepokoić ich mieszkańców - i tak mają tutaj sporo turystów - jedziemy drogą, prowadzącą do Atlantyku, ku ulubionej miejscowości turystów nastawionych na plażowanie - Cap Skiring. My się tam nie wybieramy, bardziej chodzi nam oglądanie Afryki, niż jej wybrzeża, zaś europejskich turystów "plażowych" chcemy szczególnie unikać, po doświadczeniach z Abene. Jakoś i tubylcy wydają nam się dużo bardziej naturalni, kiedy nie mają okazji do zbyt wielu kontaktów z Europejczykami. Także zdjęć z mijanych wiosek nie mam prawie wcale - co to za zdjęcia zrobione podczas jazdy? Trochę szkoda, bo w tym rejonie domki pośród ogromnych drzew wyglądają niesamowicie. Na pocieszenie - zdjęcie jednego z takich wioskowych olbrzymów:
W Oussouye jest knajpka z pysznym jedzeniem i dostępem do internetu - ale po ziguinchorskim obiedzie jesteśmy mało zainteresowani tym dobrodziejstwem. Jest też ciekawe muzeum, ale chcemy dotrzeć na kemping przed nocą - a przede wszystkim: spotkać przewoźników, z którymi zamierzamy przeprawić się na wyspę. Muzeum musi poczekać na naszą następną wizytę w okolicy.
Dojeżdżamy do Elinkine późnym popołudniem. Najpierw spotykamy się z przewoźnikiem, poleconym nam w Ziguinchor przez pana Sambę. Wieczorem ma przyjść do naszego obozowiska i ustalimy trasę (oraz cenę) jutrzejszej wycieczki. Podczas oczekiwania na tłumacza ( Mamadou mówi tylko po francusku) na głównym placyku miasteczka, nasze busy - jak zwykle - zostają oblepione przez ciekawskie dzieciaki w różnym wieku. Usiłujemy rozmawiać, ale - niestety, niestety - tu już francuski jest niezbędny - to nie to samo, co przy granicy z anglojęzyczną Gambią.
Jedziemy na kemping, którego właścicielem jest Francuz, Luc - co istotne, to WYMOWA jego imienia. Nie wolno mówić, prostacko: [l u k], wszak on jest [l i k]. Wyjątkowo sfochowany typ, wielbiący wyłącznie rodaków, innych turystów traktujący jako zło konieczne. Ale jego kemping - należy przyznać - położony jest malowniczo nad brzegiem rzeki. Szczególnie doceniamy to wieczorem, gdy zachodzi słońce i nocą, gdy świecą gwiazdy.
Panowie dają koncert bębniarski, co w promieniach zachodzącego słońca stwarza niepowtarzalną atmosferę. Jak - po Abene - mam lekki wstręt do bębnów, tak tutaj pasują idealnie.
Miejscowa fauna zupełnie nie przejmuje się turystami:
Jest też pelikan, którego chłopcy, z Gilbertem na czele, postanawiają uwolnić z uwięzi. Na szczęście nie zdążają, okazuje się bowiem, że to pelikan "hodowlany" - jeden z elementów kempingu - obok małpy na smyczy i papużki z podciętymi skrzydłami.
Należy nadmienić, że woda nad którą się znajdujemy, to wciąż rzeka Casamance - w pobliżu ujścia do Atlantyku, ale nadal jest to rzeka. Nie zezwalam na kąpiele w słodkich wodach, ze względu na zagrożenie schisosomatosą - pasożytniczą chorobą, którą można złapać w słodkich wodach tego terenu. Jest bunt, bo woda aż zaprasza do kąpieli - zresztą inni turyści, mniej strachliwi, korzystają z niej bez oporów.
Psów w okolicy kempingu jest kilka. Ale jeden "specjalny" - to młodzieniec, który natychmiast zadomawia się u nas. Różni się nieco od afrykańskich psów: jest mniej dziki, sprawia wrażenie czystego i ma nieco dłuższe włosy. Ismena nazywa go Orzeszkiem i już wiem, że będzie problem przy odjeździe........
Na kolację mamy zestaw wegetariański:
- papaja (prawdopodobnie) wyłącznie dla amatorów - jak dla mnie - smakuje jak sfermentowany melon. Ale pestki ma fotogeniczne.
- warzywa z kociołka - baaaardzo ostre, bardzo smaczne. Krojone przez Mirka oraz Ismenę, przygotowywane przez Mirka, doprawiane przez Martina
- sałatka z awokado by Asia - niestety zdjęcia nie zdążyłam zrobić - zniknęła w mgnieniu oka, jako antidotum dla ostrości dania głównego
- makaron z masłem - też wegetariańsko, ale bez warzyw - tylko dla antyjarzynowej młodzieży.
Wieczorem odwiedza nas Mamadou z tłumaczem - Francisem. Ustalamy program wycieczki na wyspę Karaban.
